Verslag Fun-Motor

Zondag was het een mooie dag voor de fun-motor. Een stuk beter dan zaterdag toen een klein groepje fanatiekelingen een beetje stonden te blauwbekken op het veld. Vanaf 12 uur kwamen de mensen mooi op tijd binnen, zodat de organisatoren om 13:00 uur konden beginnen met het uitdelen van de opdrachten. De opkomst was bijzonder goed te noemen. 15 vliegers schreven zich in voor de wedstrijd die uit vier onderdelen bestond.

Die onderdelen waren als volgt:

LimboLimbovliegen met de lat op de volgende hoogtes (3 pogingen)

50 cm = 250 punten

100 cm = 200 punten

150 cm = 150 punten

200 cm = 100 punten

250 cm = 50 punten

Extra bonuspunten kon men halen door het in één keer goed te doen (+100). Een tweede poging leverde 50 bonuspunten op.

Ballonvliegen
Een ballon wordt door een helper losgelaten en vervolgens moet de vlieger de ballon zo snel mogelijk kapot vliegen.

Vliegtuigslepen.
De vlieger maakt van balsa een vliegtuig en sleept dit naar boven. De tijd die het zelfgemaakte vliegtuigje vliegt, bepaalt de puntentelling.

Kortste vlucht
De vlieger maakt een start gevolgd door 1 figuur uit het brevetprogramma. Maakt daarna een landingscircuit en een landing en taxiet naar de stopstreep.

Toen werd er begonnen met het opzetten van de palen en de lijnen voor het limbovliegen (eerst in de akker naast het veld, maar dat werd gelukkig herzien) en kwamen de palen op het veld te staan. Ik zeg maar palen, want die stokken waren van vurenhout. Knap stevig spul dus, en daar kom je beter niet met je model tegenaan. Edwin mocht het spits afbijten, en liet meteen zien dat het niet zo eenvoudig was als wellicht sommigen dachten. Bij de derde poging ging Edwin met zijn hots onder de 150 cm door. Rinus liet zien dat een vleugelbevestiging met elastieken gelukkig zijn werk doet als je een lat raakt (praktisch geen schade). Frans stond onder extreme druk omdat hem door zijn zoon zeer duidelijk was gemaakt dat hij absoluut niets kapot mocht vliegen (Hè Alex, dat is makkelijk gezegd als je zelf niet meedoet, maar in het oosten van het land lekker achter een pintje zit!). Erik liet zien dat je toch echt niet verder kan gaan dan 0 cm, en kwakte zijn hots in de begroeiing van de sloot (gravity is a bitch ;-)). De schade beperkte zich tot een gebroken motor montageplaat. Bij de meeste deelnemers ging inmiddels al rap de streefhoogte voor de limbo lat/lijn omhoog (inclusief ondergetekende). Fred echter liet de lat op 50 cm plaatsen, en iedereen was benieuwd of dat ging lukken, of dat we een streep van 20 meter hots brokstukken zouden zien. Het bleek dat Fred de maas in het net gevonden had, en startte zijn toestel voor de limbolijn, toen hij vlak bij de lijn was steeg hij op en "vloog" dus onder de lijn door. Dit werd door de organisatie afgekeurd onder luid protest van Fred, die het later nog eens mocht proberen en hij was volgens mij dan ook de enige die echt onder de 100 cm door vloog. Ook bij Jac van As ging het helaas goed mis: zijn toestel raakte de top van een struik en kwam hard in de akker terecht. Zijn niet intrekbare landingsgestel zat opeens toch in zijn vleugel (niet zo goed dus). Verder bleef Gerry met zijn landingsgestel achter de lijn haken, maar gelukkig vloog zijn kist gewoon verder en kon hij verdere schade beperken door een mooie buiklanding te maken. Eddo vond het noodzakelijk om eerst de limbolat 50 cm in te korten door er een stuk met zijn hots af te maaien, waardoor de rest wel gedwongen werd om verder te gaan met 200 cm (bedankt Eddo) Even later kon de rest ook nog wel doormidden (Eddo, je kan op een eenvoudiger manier aan brandhout komen hoor). Ook Jurgen raakte helaas één van de latten, met wat schade tot gevolg. Resultaat: het deelnemersveld was nu gekrompen naar 11 deelnemers. Vanaf de zijlijn lijkt het allemaal heel simpel, en als je alleen op het veld staat dan kan je wellicht je toestel op zo’n 10 cm hoogte voorbij laten vliegen, maar als je precies tussen twee stevige latten en een stuk nylon door moet, dan worden de zaken wel even wat anders. Maar ik zou zeggen: ervaar dat zelf, en kom volgend jaar ook naar de fun-motor, maar geen garantie dat er hetzelfde programma gevlogen gaat worden!

Het programma ballonvliegen werd geschrapt aangezien er geen gas was om de ballonnen te vullen, en de vliegers zelf niet voor de gassen konden of wilden zorgen. Op het voorstel om propaan te gebruiken werd niet ingegaan, omdat er geen vrijwilliger te vinden was die dat als eerste wilde proberen. Fred liet zien dat een ballon wel degelijk kan knappen als die achter je toestel hangt, als je maar hard genoeg gaat. Jac Hoogewerff liet nog even zien dat het écht niet mogelijk is een ballon kapot te vliegen met je prop als die met een touw van 5 meter achter je toestel hangt. We werden duizelig van het aantal loops dat hij achter elkaar draaide.

Omdat het ballonvliegen niet door ging, hadden de meeste vliegers hun vliegtuigje nog niet klaar en dus werd eerst het programma "kortste vlucht" afgewerkt. Hier viel niet zoveel over te melden, al waren er wat kleine discussies of het figuur nu wel goed was en of het landingscircuit nu wel echt een circuit was ;-)) Even later waande ik mij op het voetbalveld toen ik Jac in de pits zag duiken, maar dat was niet naar een bal, maar naar zijn "hots" die hem ontglipte. Spectaculair Jac, maar liever niet weer a.u.b. Jeroen z’n vliegtuig kwam er goed vanaf met slechts een klein sneetje in zijn vleugeltip.

Sleep vliegenBij het vliegtuig slepen zagen we de meest verschillende modellen, maar iedereen had hetzelfde probleem. Hoe houden we dat lichte balsa toestel heel, en hoe koppelen we hem los. De toestellen op/of achter een hots desintegreerden compleet door het vermogen en de snelheid van de toestellen. We zagen bevestigingen van touw, superlijm, elastiek en tape.

En sommige toestellen hadden een steen aan de romp om een goed zwaartepunt te krijgen (nu weet ook iedereen weer waarom je niet boven de pits en parking mag vliegen). Het toestel van Bert zat een beetje te vast op zijn vleugel zodat hij allerlei capriolen uit moest halen om het los te krijgen, maar uiteindelijk lukte dat dan toch, en het toestel bleef heel en deed er ongeveer 40 seconden over om weer te landen (OK, op zijn kop, maar het vloog dan toch mooi) Een echte verrassing was het toestel van Piet, dat vloog net als een zwever prachtig achter zijn kist, totdat het compleet explodeerde. Het is dat het toestel zo klein was anders zou ik zeggen dat er weer terreuracties waren. Ook het toestel van Jeroen kwam wat moeilijk los, en nam bij het loskomen bijna zijn eigen model mee. OK, het waren dan wel twee delen, maar de vleugel deed er toch lekker lang over om beneden te komen, en dat leverde leuk wat punten op.

De einduitslag was als volgt:

De 1e prijs voor BertB. Scholten (850 punten)

E. Martens (625 punten)

J. De Beer (520 punten)

F. De Man
A. Castelijn (405 punten)

F. Van Meer
R. Van Bekkum (345 punten)

J. Hoogewerff
P. Timmermans (325 punten)

E. Gelok (315 punten)

M. Bolier (225 punten)

J. Van As
E. Scheringa
J. Haast
G. Becht (0 punten)

Ondergetekende mocht naast de eerste prijs de wisselbeker in ontvangst nemen. Alle deelnemers mochten een prijsje uitzoeken.

Al met al een zeer geslaagde dag, jammer van die paar schades, maar die vallen gelukkig te herstellen.

Bert Scholten (1e prijs = verslag schrijven, je bent dus gewaarschuwd)

Activiteiten 2002